OnurKılavuzKILAVUZ

Bazı insanlar tek bir yol seçer. Ben ise birbirine uzak görünen yolların aslında aynı ufka çıktığına inanıyorum.

Bir kameranın vizöründen dünyaya baktığımda hikâyeler arıyorum. Bir ahşap parçasını elime aldığımda, onun içinde saklı olan formu ortaya çıkarmaya çalışıyorum. Bir drone'u gökyüzüne kaldırdığımda, yeryüzünün çoğu zaman fark edilmeyen desenlerini keşfediyorum. Yapay zekâ ve otomasyon sistemleri üzerine çalışırken ise insanın zamanını ve enerjisini daha anlamlı işlere ayırabileceği yeni yollar tasarlıyorum.

Bütün bu uğraşlar ilk bakışta birbirinden farklı görünse de benim için aynı sorunun peşinden gidiyor:

“Dünyaya biraz daha dikkatli bakarsak neyi fark ederiz?”

Videography benim için yalnızca görüntü üretmek değildir. Her kare, zamanı kısa bir anlığına durdurma çabasıdır. Işığın bir yüzeye düşüşü, bir insanın bakışı, rüzgârın ağaçların arasından geçerken bıraktığı iz… Çoğu insanın fark etmeden yanından geçtiği detaylar, benim hikâyelerimin başlangıç noktasıdır.

Bir Japon atasözü şöyle der:

“Yavaş yürüyen kişi, yolun anlattıklarını duyar.”

— Japon Atasözü

Belki de bu yüzden hızlı tüketilen içeriklerin çağında, yavaş bakmayı ve derin görmeyi seviyorum.

Ahşap sanatına olan ilgim de aynı arayışın başka bir yüzü. Intarsia ve marquetry teknikleriyle çalışırken her damar, her renk geçişi ve her doku kendi hikâyesini anlatır. Ahşabı kesmekten çok onu dinlemeye çalışırım. Çünkü iyi bir zanaatkârın görevi malzemeye hükmetmek değil, onun karakterini ortaya çıkarmaktır.

Ünlü filozof Martin Heidegger'in daha az bilinen bir düşüncesi vardır:

“İnsan, şeyleri üreterek değil; onlarla ilişki kurarak anlam üretir.”

— Martin Heidegger

Benim için ahşap sanatı tam da böyle bir ilişkidir. Sabırla kurulan, zamana ihtiyaç duyan ve sonunda yalnızca bir obje değil, bir hikâye ortaya çıkaran bir ilişki.

Gökyüzü ise her zaman başka bir öğretmen olmuştur. İHA-1 ticari drone pilotu olarak gerçekleştirdiğim uçuşlarda, insanın yerdeyken göremediği perspektiflerle karşılaşıyorum. Yukarıdan bakıldığında yolların, kıyıların, dağların ve şehirlerin bambaşka bir dili olduğunu fark ediyorsunuz. Bazen yüzlerce metre yükseklikten çekilen bir görüntü, yerde geçirilen saatlerden daha fazla şey anlatabiliyor.

Belki de bu yüzden Antoine de Saint-Exupéry'nin şu sözü bana her zaman yakın gelir:

“Uzaklaşmadan bütünü görmek mümkün değildir.”

— Antoine de Saint-Exupéry

Teknolojiye ve yapay zekâya olan ilgim ise geleceği anlamaya duyduğum meraktan besleniyor. Yapay zekâ destekli otomasyon sistemleri geliştirirken yalnızca verimlilik peşinde değilim. Asıl ilgimi çeken şey, insanın tekrar insana dönüşebilmesi. Tekrarlayan işleri makinelere bırakıp; düşünmeye, üretmeye, öğrenmeye ve hayal kurmaya daha fazla zaman ayırabilmesi.

Çünkü teknoloji benim için amaç değil, bir araçtır. İnsan hayatını daha anlamlı hâle getirebildiği ölçüde değerlidir.

Tüm bu yolculukların merkezinde ise öğretmenlik yer alıyor.

Fen Bilimleri öğretmeni olarak yıllardır öğrencilerime yalnızca bilgi aktarmaya değil, merak etmeyi öğretmeye çalışıyorum. Çünkü bir insanın hayatını değiştiren şey çoğu zaman aldığı cevaplar değil, sormaya cesaret ettiği sorulardır.

Bilim, sanat, hikâye anlatıcılığı, zanaat ve teknoloji...

Ben bu alanları birbirinden ayrı disiplinler olarak görmüyorum. Hepsi aynı büyük arayışın farklı yüzleri:

Çünkü inanıyorum ki insanın geride bıraktığı en değerli iz; sahip oldukları değil, ürettikleri de değil, başka insanların hayatında bıraktığı izlerdir.