Kısa Filmlerim

Bazı hikâyeler uzun anlatılara ihtiyaç duymaz. Bazen tek bir bakış, birkaç saniyelik bir sessizlik ya da kapanan bir kapı, sayfalarca metinden daha güçlü bir iz bırakabilir.

Kısa film üretirken ilgimi çeken şey olaylardan çok insanların iç dünyalarıdır. Karar anları, çelişkiler, pişmanlıklar, umutlar ve çoğu zaman günlük hayatın içinde fark edilmeden geçen küçük kırılmalar... Çünkü hayatı değiştiren anlar genellikle en sessiz olanlardır.

Fransız yazar Georges Duhamel'in az bilinen bir sözü vardır:

“İnsan, anlattığı hikâyeler kadar değil; sustuğu hikâyeler kadar derindir.”

— Georges Duhamel

Filmlerimde çoğu zaman bu sessiz alanların peşinden giderim. Seyircinin yalnızca izlediği değil, kendi deneyimleriyle tamamladığı hikâyeler anlatmaya çalışırım. Bu nedenle görüntü, ışık, ses ve kurgu benim için teknik araçlardan çok birer anlatı dilidir.

Her kısa film, dünyaya sorulmuş yeni bir soru gibidir. Kesin cevaplar vermekten çok düşünmeye alan açan, izlendikten sonra da zihinde yaşamaya devam eden hikâyeler üretmeyi hedefliyorum.

Çünkü iyi bir film, bittiği anda sona ermez; asıl yolculuğuna izleyicinin zihninde başlar.